Sinterklaaswandeling

Nog precies
en de Sinterklaaswandeling gaat weer van start te Moerbeke

Djales1Busreis Anhée 22 september 2013 (incl. foto's) 

Les Djales D' Anhée: Marche d' Automme

Op zondag 22/09/13 liep bij 58 “Klompjes” de wekker af en wisten ze meteen: “Haha, ’t is vandaag de busreis van onze wandelclub!”. Omdat Anhée, waar de “Les Diables d’Anhée” - of in het dialect “Les Djâles d’Anhée” hun wandeltocht georganiseerd hadden. Omdat Anhée niet bij de deur ligt, vetrokken we een half uurtje vroeger dan de gewone opstaptijden. Het was nog donker, maar de weerman had goed weer beloofd. Onderweg dachten de weergoden er anders over en moest Ronny, de buschauffeur zijn ruitenwissers gebruiken. Oei… Maar ’t zou wel beteren. Nadat onze voorzitter zijn gebruikelijk welkomstspeechken met alle nodige inlichtingen had gegeven, wachtte ons nog een kleine verrassing. Onze Luc en zijn Godelieve zijn kersverse grootouders geworden van kleindochter Dauwke en ze trakteerden ons met suikerbonen… en ’t waren van die lekkere met amandelen in.


Als we Dinant gepasseerd waren, toonde de wegwijzer Anhée ons de weg, samen met de roodgele pijlen: Marche.
Wij zagen het al: dit wordt een mooie wandeling. Het was nog wat mistig, toch lagen voor ons de bossen en de groene valleien. Na het tasje koffie bij het invullen van de inschrijvings- en controlekaarten begonnen we aan het stapperswerk. Wij wilden genieten van de dag en vonden daarom de 25 km iets te lang en kozen voor een afstand van 12 km. Samen met Anne, Ria en Luce vertrokken Frank en ik voor onze trip. Al snel kwamen we in de bossen, waar we tussen de struiken braambesjes vonden die juist rijp genoeg waren en hingen te smeken om ze te plukken. Frank liet dan ook niet na de zoete lekkernijen op te eten. We begonnen aan een redelijk kort, maar stevig kuitenbijtertje, kwestie van te laten voelen dat we in de Ardennen zaten, maar eens terug op de baan, werden we beloond met een schitterend uitzicht over de groene weiden, waar bruine koeien stonden te grazen. Zo een typisch prentje wat je bij ons in het vlakke Vlaanderen niet kan zien… en dat blijft dan ook voor: “Kijk eens hoe mooi!” zorgen. Luce bleef regelmatig eens staan om fotootje te nemen en dat was dan voor ons ook de gelegenheid om ook eens goed rond te kijken en te genieten van de natuur. Dat is dan het voordeel van een kortere afstand te doen, dan kan je alles op een meer relaxte manier doen.
Na een goede vijf kilometer, vonden we de eerste rust- en controlepost. Een zaaltje in de omgeving van het kerkje van Haut-le-Wastia, waar je héél lekkere pompoen-tijm soep kon eten. Voor de bierliefhebbers was er de keuze tussen Maredsous brune en Maredsous blonde. Ook de typische ‘cervela’ met mosterd viel bij vele wandelaars erg in de smaak. We namen na de pauze een kijkje in het kerkje en ook dat mocht gezien worden.
Het tweede deel van de tocht was nog mooier dan het eerste. We kwamen aan een soort van buitenverblijfje dat aan een natuurlijke vijver stond en volgens ons ook gebruikt werd om op tijd een feestje of bijeenkomst te geven. De omgeving was rustig, enkel in de verte kon je soms een auto horen rijden. Op het stenen bruggetje, waarbij de ene kant van het water via een soort kunstmatige watervalletjes overliep in de vijver ‘verdeden’ we onze tijd om echt alles te bewonderen. Een eindje verderop kwamen we een vervallen onderhoudsplaats van de NMBS. Er stonden nog resten van vergane spoorwagons, barelen en een verroeste kraanwagon. Als prille zestigers en jonge vijftigers riep dat herinneringen op aan onze kindertijd. De vervallen fabrieksruimtes, waar boompjes tussen de voegen groeien en je door de kapotte ramen het gras tussen de overgebleven machinerie groeit, trok aan om te blijven stilstaan en alles vast te leggen op het digitale plaatje. In één van de zalen was er een tweede rustpost. Het was een oude fabriekshal, die nog gebruikt wordt om recepties te geven. In ieder geval stonden er twee mooie kandelaars, versierd met verse bloemen. Hier kwamen we te weten dat we hier in een oude kopergieterij waren. In zijn gloriejaren produceerde de fabriek vooral koperen platen en kabels. Ook hier kon je verpozen bij een lekkere Maredsous. Door de ramen van de zaal had je zicht op de oprij van de “Ferme de l’Abbaye des Moulins”. Een mooi gebouw, waarbij je door de architectuur meteen ziet dat het bij een één of ander klooster uit de omgeving hoort.
Het laatste stukje van het parcours liepen we terug afwisselend door de bossen en aan de bosrand met altijd een even mooi uitzicht. Het was misschien dan wel wat laat, maar ondertussen was het zonnetje beginnen schijnen, zodat we nog gezellig buiten konden zitten om te genieten van een heerlijk stukje pruimentaart (met verse kwartjes pruim belegd), kwestie van de Maredsous niet te diep te laten vallen. Luc bedankte nog een hartelijk de voorzitter van de organiserende club en kreeg als geschenk een verpakking met drie soorten Maredsousbier en het bijhorende glas.
Tegen 16.30u werd het sein gegeven dat de bus terug naar Vlaanderen vertrok. Als iedereen zijn vuile schoenen gewisseld had en op zijn plaatsje zat, startte Ronny en begon de terugreis. Naar trouwe gewoonte werd de ontvangen prijs verloot en deze keer ging hij naar “ons Ritaken”. Proficiat, Rita en geniet er maar van! Het was opvallend stil op de bus, de meesten waren moe van de wandeling. Eens door de Kennedytunnel nam onze voorzitter afscheid en besloot dat het een echt aangename dag was geweest. Tot volgende maal voor de busreis naar Tiegem, maar eerste kijken we uit naar volgende week voor ons Jubileumfeest, ter ere van het 40-jarige bestaan van onze wandelclub!

Verslag:

Rita Duym

Foto's:

Luc Weemaes

 Luc Verhoeven  Gunther Waem
 

Tiny & Danny

 
 

Bezoek onze sponsors (klik op het logo)

Banner

Bezoek onze sponsors (klik op het logo)

Banner

Bezoek onze sponsors (klik op het logo)

Banner